Diody LED
Diody LED trafiają ostatnio coraz częściej do elementów oświetlenia zewnętrznego pojazdów. Są montowane zarówno w seryjnych samochodach jak i dokupywane przez posiadaczy w ramach tuningu. Od dłuższego czasu stosowane w pojazdach do oświetlanie tablicy przyrządów jak również we wszelkiego rodzaju lampkach sygnalizacyjnych.

System wspomagania nagłego hamowania

Dla wykorzystania maksymalnej siły hamowania wielu producentów samochodów wprowadziło w swoich samochodach system wspomagania nagłego hamowania. Układ ten jak dowodzą badania pomaga w uniknięciu wielu wypadków drogowych utrzymując maksymalne ciśnienia hamowania na całej drodze przez jaką samochód jest zatrzymywany.

Benzynowy silnik wysokoprężny

Połączenie osiągów silnika benzynowego z dużym momentem obrotowym i oszczędnością paliwa silnika Diesel'a? Brzmi pięknie, a jeżeli dodać do tego czyste spaliny taka wizja to niemal bajka. Zakłady badawcze wielu firm pracują nad takim rozwiązaniem. Jednym z ostatnich osiągnięć inżynierów Mercedes-Benz jest silnik benzynowo-wysokoprężny nazwany DiesOtto. Wykorzystane w nim technologie takie jak bezpośredni wtrysk paliwa, turbodoładowanie czy zmienne fazy rozrządu nie są dzisiaj niczym niezwykłym. Jednak o zdolnościach do pracy bez zapłonu iskrowego decyduje inne rozwiązanie – zmienny stopień sprężania.

BUDOWA I ZASADA DZIAŁANIA SAMOCHODU

Samochód jest dwuśladowym, poruszającym się na kotach i wyposażonym w silnik pojazdem, służącym do przewozu ludzi oraz ładunków.

W budowie samochodu, bez względu na jego rodzaj i przeznaczenie, można rozróżnić dwie podstawowe części: podwozie i nadwozie. W skład podwozia wchodzą elementy umożliwiają ce poruszanie się pojazdu oraz kierowanie nim. Nadwozie zaś zapewnia komfort i warunki trans portu osób lub przedmiotów.

Podwozie samochodu składa się z:

- silnika dostarczającego energię;

- układu chłodzenia, który chłodzi silnik, odprowadzając ciepło na zewnątrz;

- układu napędowego służącego do przeniesienia energii mechanicznej z silnika na koła pojaz du;

- układów nośnego i jezdnego, które łączą podwozie z nadwoziem; umożliwiają one również po ruszanie się pojazdu po drodze;

- mechanizmów pozwalających na prowadzenie pojazdu po wybranej drodze i z określoną pręd kością;

- instalacji elektrycznej.

Układ napędowy składa się:

- ze sprzęgła łączącego wał korbowy silnika z innymi mechanizmami napędowymi w samo chodzie (skrzynią biegów);

- ze skrzyni biegów zbudowanej z kilku przekładni, które umożliwiają zmianę prędkości obro towej elementów układu napędowego;

- z przekładni głównej zwiększającej moment obrotowy przenoszony ze skrzyni biegów na koła (najczęściej jest to przekładnia zębata);

-z mechanizmu różnicowego, który jest umieszczony między kołami osi napędzanej i umoż liwia obracanie się tych kół z różną prędkością, na przykład podczas skręcania pojazdu.

KLASYFIKACJA SAMOCHODÓW

Według kryterium przewozu osób lub ładunku wyróżnia się następujące samochody:

- osobowe - użytkowe, sportowe, sportowo-użytkowe, terenowe;
- ciężarowe - dostawcze, terenowe;
- autobusy;
- inne - opancerzone, pożarnicze.

Jedną z najważniejszych części w samochodzie jest silnik. Do najczęściej używanych w przemyśle samochodowym nale żą silniki spalinowe z zapłonem iskrowym. Można tu wyróżnić silniki dwusuwowe, czterosuwowe, z tłokiem wirującym (np. Wankla).

Silnik zamienia doprowadzaną do niego energię na pracę mechaniczną. Polega to na wykorzystaniu energii obracające go się wału podczas jego momentu obrotowego. Praca silnika odbywa się dzięki spalaniu paliwa. Wytwarzana w ten sposób energia cieplna jest zamieniania na energię mechaniczną.

Aby silnik spalinowy rozpoczął pracę, wymaga zapłonu. Gdy mieszanka paliwa w silniku jest sprężona, czyli ściśnięta przez tłok, w cylindrze następuje przeskok iskry elektrycznej i zapale nie się paliwa. Iskra powstaje dzięki świecy zapłonowej. Wyna lazcą świecy był Niemiec Robert Bosch, który w 1902 roku roz począł jej masową produkcję. Jego patent udoskonalił Louis Renault. Wymyślił on, że świeca powinna być wkręcana do ko mory silnika, ponieważ tam najlepiej wytwarza iskrę do zapłonu mieszanki paliwa. Wydajność świecy zależy od napięcia: im jest ono wyższe, tym większa jest moc iskry (a tym samym większa pewność zapalenia się mieszanki). Iskra powstaje pomiędzy elektrodami świecy.

BEZPIECZEŃSTWO W SAMOCHODZIE

Dla każdego użytkownika samochodu ważne jest bezpieczeństwo, jakie zapewnia pasaże rom jego pojazd. Wyróżnia się dwa rodzaje bezpieczeństwa: bierne i czynne. Termin bierne bezpieczeństwoobejmuje te wszystkie elementy pojazdu, które zapewniają bezpieczeństwo podczas wypadku lub kolizji. Są to odpowiednia konstrukcja i kształt nadwozia, zwłaszcza tak zwana strefa kontrolowanego zgniotu (uczestniczą one w kolizji lub wypadku bezpośrednio). Należy tutaj również zaliczyć: pasy bezpieczeństwa z napinaczami, poduszki powietrzne, za główki i oczywiście foteliki dla dzieci. Ważne są też materiały, z jakich jest wykonany samo chód - powinny być one wytrzymałe na oddziaływanie dużych sił (np. podczas zgniecenia, stłuczenia) oraz nie powinny być łatwopalne.

Mówiąc o bezpieczeństwie czynnym, należy wziąć pod uwagę te cechy pojazdu, dzięki którym można uniknąć wypadku lub kolizji. W razie konieczności nagłego hamowania ważne są sprawne hamulce. Istnieje wiele udogodnień i usprawnień, które poprawiają ich jakość. Na przykład ABS zapobiega blokowaniu kół podczas hamowania, dzięki czemu pojazd nie wpada w poślizg. System AFU zwiększa natomiast skuteczność hamowania, przez co skraca drogę hamowania. Do elementów bezpieczeństwa czynnego należy również zaliczyć spraw nie działający układ kierowniczy

Wiertarka (dawniej także bormaszyna) – urządzenie do wiercenia, rozwiercania i pogłębiania okrągłych otworów przy pomocy wiertła.

Proste wiertarki ręczne (zwane świdrami) były używane już 4 tys. lat p.n.e. W średniowieczu używano wiertarek napędzanych siłą mięśni lub przez koła wodne.

• wiertarka ręczna – przenośne urządzenie do wiercenia z napędem ręcznym (za pomocą korby – korba, z trzonem spiralnym – furkadło), elektrycznym lub pneumatycznym
• wiertarka stołowa – niewielka obrabiarka ustawiana na stole warsztatowym
• wiertarka kolumnowa – wiertarka, lub jej wrzeciono jest mocowana na kolumnie umożliwiającej pozycjonowanie wiertarki, jej przesuw w pionie oraz pionowy napęd
• wiertarka udarowa – wiertarka, w której wiertło, oprócz ruchu obrotowego, wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, uderzając o obrabiany materiał, stosowana do obróbki materiałów twardych i kruchych, głównie materiałów budowlanych
• wiertarka rewolwerowa – z rewolwerową głowicą narzędziową
• wiertarka wielowrzecionowa – z wieloma obracającymi się jednocześnie wrzecionami, można nią wiercić wiele otworów jednocześnie
• wiertarka współrzędnościowa – do wiercenia otworów o bardzo dokładnym położeniu

Lutownica to narzędzie służące do lutowania. Składa się ona z kolby, służącej jako uchwyt oraz grota, czyli części mającej bezpośredni styk ze spoiwem – lutem. Możemy je podzielić na:

• lutownice transformatorowe, w których wysoka temperatura jest uzyskiwana poprzez przepływanie prądu o dużym natężeniu przez drut, który jest zarazem grotem. Ich nazwa pochodzi od transformatora, który jest jej integralną częścią. Lutownice te są dość popularne, gdyż czas nagrzewania grota jest krótki (kilka sekund). Nowocześniejsze rozwiązania posiadają wbudowane oświetlenie skierowane na miejsce lutowania, oraz kilkuzakresowy przełącznik mocy. Ich wadą jest brak dokładnej kontroli temperatury grota oraz silne pole elektromagnetyczne wokół grota.
• lutownice grzałkowe (oporowe), w których metalowy (zazwyczaj miedziany lub wykonany ze stopów miedzi) grot podgrzewany jest elektryczną grzałką. Najprostsze zasilane wprost z sieci nie pozwalają na regulację/stabilizację temperatury. Odmianą lutownicy grzałkowej jest tzw. lutownica kolbowa, w której grot wykonany jest z masywnego kawałka metalu. Powoduje to akumulację znacznych ilości energii cieplnej, co ułatwia lutowanie większych elementów. Natomiast stacje lutownicze, które składają się z zasilacza (i najczęściej stabilizatora) oraz dołączonej do niej tzw. kolby – grzałki w odpowiedniej obudowie, zasilanej najczęściej napięciem 24 V są chętnie stosowane do lutowania układów elektronicznych, ponieważ kolba jest lekka.
• lutownice z elektrodami grafitowymi zbudowane są na bazie transformatora, który zasila szczypce wyposażone w elektrody węglowe. Po zamknięciu obwodu grafitowymi elektrodami na przewodzącym prąd elemencie lutowanym, płynie prąd elektryczny, wydzielając ciepło na styku grafit – element lutowany. Zaletą jest duża moc, zaś wadą (zwłaszcza przy lutowaniu twardym) pozostawiany ślad elektrody grafitowej.
• lutownice gazowe, których grot podgrzewany jest palnikiem zasilanym gazem (np. propan-butan). Możliwe jest użycie takiej lutownicy bez grota – wówczas wykorzystywane są gorące gazy spalinowe. Mają one większe możliwości niż transformatorowe, ponieważ topią np. cynę z dodatkiem miedzi której nie roztopi lutownica transformatorowa.
• lutownice podgrzewane zewnętrznym źródłem ciepła to po prostu miedziany grot na uchwycie; grot po podgrzaniu w płomieniu palnika (np. na kuchence gazowej) przez kilkadziesiąt sekund zachowuje na tyle wysoką temperaturę, że umożliwia lutowanie (zasada działania podobna do żelazka z "duszą"). Obecnie lutownice takie, jako całkowicie archaiczne, niewygodne i nie nadające się do precyzyjnych prac – całkowicie wyszły z użycia.

Suszarka do włosów - urządzenie elektryczne, służące do suszenia włosów. Najczęściej ma rozmiary pozwalające na trzymanie jej w ręce; większe suszarki, stojące, używane są głównie w zakładach fryzjerskich.

Pierwsza suszarka została opracowana przez polskiego inżyniera Michała Doliwo-Dobrowolskiego (głównego inżyniera zakładów AEG) w 1899 roku.^[1]Nosił nazwę Fön, (ciepły, górski wiatr). Ich produkcję rozpoczęto w zakładach AEG w Norymberdze. Pierwsze skutecznie działające suszarki do włosów powstały w roku 1920 (modele: "Race" i "Cyclone"). Wyprodukowała je firma Racine Universal Motor Company i fabryka w Hamilton Beach.^[2]Ważyły ona prawie 2 kg i były skrzynkami ustawionymi na stole. Pierwsze modele przegrzewały się i paliły. Dlatego bez przerwy ulepszano pierwotną konstrukcję. W 1951 roku pojawiły się suszarki wyposażone w elastyczny wąż połączony z plastikowym kapturem.W suszarkach zastosowano silnik uniwersalny, silnik elektryczny szeregowy komutatorowy 1-fazowy dostosowany do zasilania zarówno prądem przemiennym, jak i prądem stałym; stosowanym m.in. w sprzęcie gospodarstwa domowego.

LODÓWKA

Lodówka - szafka, szafa o pojemności do kilkuset litrów, wewnątrz której utrzymywana jest temperatura obniżona w stosunku do otoczenia. Głównym elementem lodówki jest urządzenie chłodnicze (chłodziarka) zazwyczaj sprężarkowe lub absorpcyjne. Powszechnie używana od lat 30. XX wieku.

Lodówki domowe służą do przechowywania żywności i schładzania, np. napojów. Buduje się je często jako lodówkozamrażarki.

Pralka

Zarówno zbiornik pralki jak i bęben mają z przodu otwór, służący do ładowania i wyjmowania bielizny. Aby woda ze zbiornika nie wylewała się podczas prania, stosuje się gumowy rękaw, łączący krawędź zbiornika z obudową pralki. Ponieważ zbiornik podczas prania i odwirowywania porusza się względem obudowy, rękaw ma budowę harmonijkową, czyli posiada pewien nadmiar gumy, zapobiegający jej naprężeniu. Do przedniej części rękawa dociskają się drzwiczki (posiadające własną uszczelkę), a ich szybka jest ukształtowana tak, że po zamknięciu wchodzi do środka pralki na cała głębokość rękawa i zrównuje się z przednią ścianką zbiornika.

Rękaw, w części wchodzącej do wnętrza zbiornika, jest tak uformowany, że szczelina pomiędzy nim a przednia ścianka bębna jest możliwie jak najmniejsza. Niekiedy zdarza się, że podczas prania są tam wciągane różne przedmioty – efekt schwytania pomiędzy rękaw a obracający się bęben. Procesem prania zawiaduje programator, będący, mówiąc w uproszczeniu – rodzajem zegara włączającego kolejne funkcję. Obecnie programatory, są to urządzenia niemal całkowicie elektroniczne, dawniej były elektromechaniczne. W dawniejszych programatorach silnik krokowy napędzał zestaw kółek zębatych, którego ostatnim stopniem był obracający się pręt z nasadzonym całym pakietem krzywek, przypominający szaszłyk na rożnie. Krzywki te stanowiły oprogramowanie, gdyż obracając się powodowały zwieranie i rozwieranie poszczególnych styków, co umożliwiało uruchamianie poszczególnych procedur.

W fazie pierwszej, czerpania wody, programator daje sygnał do zaworu czerpalnego, czyli elektrozaworu. Zawór ten w stanie spoczynku jest zamknięty, a ciśnienie wody dociska jego grzybek do obudowy, dodatkowo uszczelniając go. Gdy przez cewkę elektromagnesu popłynie prąd, siła elektromagnetyczna staje się większa od siły nacisku wody, stalowa kotwica zostaje wciągnięta do środka cewki i grzybek zaworu odsuwa się od obudowy, wpuszczając wodę.